Kłamstwo ma krótkie nogi.

 

Jak się zachować gdy złapiemy dziecko na kłamstwach?

Po pierwsze nie wpadaj w panikę. Uważnie przyjrzyj się motywom tego kłamstwa. Spokojnie porozmawiaj z dzieckiem o tym, być może chce zwrócić na siebie twoją uwagę, może chce czegoś uniknąć? Na pewno jest coś, co je dręczy.

Po drugie przyjrzyj się uważnie sobie, jak Ty postępujesz, czy kłamiesz w obecności dziecka? A może zdarza Ci się nakłaniać dziecko do kłamstwa np. gdy odbierze telefon, a Ty prosisz „powiedz, że mnie nie ma”. Dając dobry przykład uczysz poprzez naśladownictwo prawdomówności.

Źródło: psychologiawyglądu.pl

Po trzecie dotrzymuj obietnic, chwal za szczerość i prawdomówność.

Po czwarte pielęgnuj każdego dnia ciepłe, opierające się na wzajemnym zaufaniu relacje z dzieckiem. Dzieci najczęściej kłamią ze strachu przed rodzicami. Gdy będzie miało świadomość, że zawsze może na Ciebie liczyć i o wszystkim Ci powiedzieć, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie mówiło prawdę. Jeżeli przyłapiesz swoją pociechę na kłamstwie, uświadom mu, że zawiodło Twoje zaufanie, odwołaj się do uczuć jakie się z tym wiążą. Pokaż konsekwencje kłamstwa. Gdy zdecydujesz się na ukaranie za notoryczne kłamstwa to pamiętaj, że kara musi być adekwatna do przewinienia i nie może być upokarzająca. Dziecko to mały człowiek i też ma swoją godność.

Po piąte nie wykorzystuj prawdomówności dziecka. Pozwól mu zachować się lojalnie w stosunku do rówieśników, nie rób z niego donosiciela.

Po szóste cierpliwie tłumacz, tłumacz i tłumacz, że kłamstwo ma krótkie nogi i nie popłaca.

MOJE DZIECKO KŁAMIE! DLACZEGO?

 

Kłamstwo jest nieodłącznym elementem życia społecznego, kłamiemy wszyscy. Życie społeczne byłoby trudne, gdyby wszyscy zawsze mówili prawdę, całą prawdę i tylko prawdę. Czasem powiedzenie prawdy może być okrutne i brutalne. Wszyscy mijamy się czasem z prawdą, trochę przemilczamy czy podkolorowujemy rzeczywistość. Są okoliczności w których uważamy kłamstwo za coś naturalnego, szczególnie w sytuacjach gdy chcemy być wobec kogoś grzeczni, uprzejmi i taktowni. Boimy się kogoś urazić, żeby nie popsuć dobrych relacji. Kłamiemy dużo częściej niż nam się wydaje, zwłaszcza dlatego, że części taktownych wypowiedzi w ogóle nie traktujemy w kategoriach kłamstwa. 

DLACZEGO DZIECI KŁAMIĄ?

Dziecko najczęściej kłamie ze strachu, braku zaufania, wstydu i gdy jest nadmiernie kontrolowane. W ten sposób pokazuje, że ma problemy.

źródło: internet

                        

Dlaczego kłamią 3-4-latki:

• raczej nie są to kłamstwa świadome, a zmyślenia, czyli efekt działania żywej wyobraźni;

• nie jest pewne, gdzie kończy się fikcja, a gdzie zaczyna rzeczywistość;

• brakuje mu kontaktu z rówieśnikami i otacza się wymyślonymi przyjaciółmi;

• ma zbyt rygorystycznych rodziców.

Dlaczego kłamią 5-6-latki:

• boją się kary,

• chcą, by otoczenie uważało je za grzeczne,

• nie pamiętają, jak było naprawdę,

• w ich życiu fantazja tak miesza się z rzeczywistością, że wydaje im się, że mówi prawdę.

Dlaczego kłamią dzieci powyżej 7 lat:

Zupełnie inaczej ma się sprawa z dzieckiem starszym. Ono kłamie, by oszukać. Najczęściej dzieci kłamią w wieku 8 lat - wtedy zjawisko to narasta lawinowo. Dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy dziecko miało wybujałą wyobraźnię, a my nie zadbaliśmy o to, by umiało oddzielić fantazję od rzeczywistości. 

Dziecko kłamie bo:

• boi się, że nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom rodziców,

• jest nadmiernie kontrolowane,

• nie ma w domu prawa do intymności,

• nie radzi sobie z własnymi problemami i boi się o nich porozmawiać,

• nie czuje się w pełni kochane i akceptowane.

Bywa również, że nastolatki kłamią w sposób celowy, aby osiągnąć upragnione korzyści. Informują o sukcesach, których nie mają lub deklarują przyszłe zachowanie tylko po to, by wymóc na rodzicach określone profity.

źródło: internet

Kiedy poprosić o pomoc specjalistę?

W sytuacji, w której dziecko kłamie dosłownie zawsze i wszędzie, niezależnie od sytuacji. O ile konfabulacje przedszkolaka związane są ściśle z jego rozwojem, to odruchowe mijanie się z prawdą w sytuacjach, w których nie ma ku niemu żadnych przesłanek, może świadczyć o rozwijającej się u dziecka mitomanii czyli potocznie nazywanym patologicznym kłamaniem. Syndrom ten rozwija się w różnym wieku i polega na bezcelowym wprowadzaniu otoczenia w błąd. Często jest nieuświadomione, a cierpiąca na nie osoba nie zawsze zdaje sobie sprawę z tego, że kłamie. Jeśli więc dziecko notorycznie przyłapywane jest na mówieniu nieprawdy i w żaden sposób nie da się uzasadnić jego wyborów, trzeba szukać pomocy lekarza psychiatry lub psychologa.  

Mitomania a kłamstwo – różnice.

W przeciwieństwie do kłamstwa, które ma charakter celowy, mitomania nie ma żadnego konkretnego celu. Mitoman tworzy własną wizję siebie i swojego życia, jest w tym bardzo przekonujący, ale nie jest świadomy tego, że mówi nieprawdę. Osoba z takim zaburzeniem, nie rozróżnia prawdy od kłamstwa w swojej wypowiedzi dlatego, że utożsamia się z tym, co mówi, i wierzy w to. Celowe kłamstwo ma charakter intencyjny i służy do osiągnięcia jakichś korzyści. W mitomanii odwrotnie. Skłonność do mitomanii ma charakter permanentny, może trwać wiele lat, zanim otoczenie zorientuje się o problemie danej osoby.

Objawy mitomanii:

1. wymyślanie fałszywych, ale realnych historii na temat swój i otoczenia najbliższych osób mitomana,

2. fantazyjne ubarwianie realnie zaistniałych zdarzeń (mitoman w centrum zdarzeń, w superlatywach pokazuje swój udział tak, aby aby skupić na sobie uwagę innych),

3. wyolbrzymianie roli mitomana na różnych płaszczyznach życia (zawodowej, społecznej, koleżeńskiej i in.), które mija się z prawdą (mitomanem kieruje potrzeba zaprezentowania się w roli najlepszego, nie do zastąpienia w danej dziedzinie),

4. nieodróżnianie prawdy od fałszu (mitomani kłamią bez celu, zupełnie nieświadomie),

5. przeciwstawianie się wszelkim próbom polemiki ze strony osób, które chcą udowodnić mitomanowi kłamstwo, ignorowanie dokonań i umniejszanie znaczenia innych osób.

JAK NAUCZYĆ DZIECKO SZACUNKU DO INNYCH?

 

W swojej pracy często spotykam się problemem braku szacunku w relacjach rodzic-dziecko, dziecko-rodzic. Rodzice nastolatków, a nawet młodszych dzieci narzekają, że ich pociechy „pyskują”, nie słuchają ich poleceń, nie chcą pomagać w obowiązkach domowych, nie liczą się z ich zdaniem, a ich samych nierzadko traktują jak „maszynkę do robienia pieniędzy”.

Konsekwencje braku szacunku.

Poczucie szacunku jest jedną z najważniejszych potrzeb każdego człowieka nierozerwalnie związaną z poczuciem godności. Dlatego zarówno dorośli jak i dzieci bez względu na wiek, płeć, wykształcenie bardzo silnie przeżywają wszelkie oznaki barku szacunku. Konsekwencje tego mogą być bardzo poważne i prowadzić do zaburzeń zachowania, obniżonego poczucia wartości a nawet do stanów lękowo-depresyjnych. Choć rzadko chcemy zdawać sobie z tego sprawę problemy wychowawcze z dziećmi i dziecięce zaburzenia zachowania są skutkiem nieprawidłowych metod wychowawczych stosowanych przez dorosłych, a najczęściej także niewłaściwych relacji w rodzinie, w której funkcjonuje na co dzień dziecko.

                                                        Co to jest szacunek?

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Szacunek to najprościej mówiąc życie według zasady „traktuj innych tak, jak sam byś chciał być traktowany”. W wychowaniu dziecka (a właściwie już malucha) warto stosować tę zasadę. Nikt nie lubi być traktowany z pogardą i wyższością. Dzieci również tego nie lubią. Szanujący się rodzic szanuje też prawa dziecka np. prawo do prywatności, prawo do dokonywania własnych wyborów, prawo do własnego zdania itp. Okazywanie szacunku oznacza akceptację innych sposobów myślenia oraz zachowanie dystansu emocjonalnego podczas różnicy zdań. Pozwala podejmować dyskusje, które oparte są na argumentach zmierzających do zrozumienia, a nie do przekonania lub do pokonania rozmówcy. Tolerancja łącząca się z szacunkiem jest kluczem do nawiązania satysfakcjonujących relacji z innymi oraz do zachowania równowagi w sferze rozwoju emocjonalno-społecznego.

Jak wpoić dziecku szacunek?

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Szacunku trzeba dziecko nauczyć i aby zyskać w jego oczach uznanie, konieczny jest konsekwentny i systematyczny wysiłek wychowawczy. Dziecko to świetny obserwator i widząc szanujących się na wzajem dorosłych oraz doświadczając od nich szacunku dla siebie, za sprawą tak zwanego modelowania, czyli uczenia się przez widzenie pozytywnych przykładów, wkracza w świat z dobrymi kompetencjami społecznymi.

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Ważnym aspektem nauki szacunku jest przestrzeganie w domu zasad dobrego wychowania, wdzięczności, uprzejmości i empatii. Jeśli chcemy, aby nasze dziecko mówiło do nas „dziękuję” albo „przepraszam”, stosujmy te zwroty w kontakcie z nim. Poprawiajmy z taktem błędy dziecka, korygujmy jego zachowania i zwracajmy mu uwagę tak, aby nie czuło się zawstydzone, lecz wspierane.

źródło:sp30.olsztyn.pl

Dobrą metodą uczenia dziecka i nastolatka szacunku do nas jest stosowanie zasad komunikacji bez przemocy, a więc konkretyzacji naszych próśb, potrzeb, nakazów i zakazów bez agresji w stosunku do dziecka. Szacunek pomoże pokonać każdy problem wychowawczy i wyeliminuje każde zaburzenie zachowania. Ważna jest tutaj konsekwencja, systematyczność i przekonanie, że dziecko nie jest naszym partnerem, więc stawiamy mu granice w trosce o jego poprawny rozwój.

Warto postawić na spokojne rozmowy i umiejętność osiągania kompromisu. Dziecko musi czuć, że nawet jeśli ma inne zdanie od rodzica, może liczyć przynajmniej na wysłuchanie swoich opinii bez obawy, że zostanie wyśmiane. Rodzice, którzy nie traktują swoich pociech poważnie, nie mają szans na nauczenie dzieci szacunku.

Inspirujący cytat.

 

  Stajesz się silny,
  gdy odkrywasz swe słabości.
  Stajesz się piękny, 
  gdy akceptujesz swoje wady.
  Stajesz się mądry, 
  gdy uczysz się na własnych błędach.