Pozytywna dyscyplina zamiast bezstresowego wychowania.

 Na czym polega pozytywna dyscyplina?

W założeniach pozytywna dyscyplina to metoda wychowywania dziecka bez nagród i kar.

Rodzic, stosujący tę metodę pamięta, jak ważne jest okazywanie dziecku uczuć, tworzy w domu ciepłą atmosferę. 

Mama czy tata często rozmawiają z dzieckiem, przytulają je, zapewniają o swoich uczuciach, a przede wszystkim - rozmawiają z nim.

Pozytywna dyscyplina bierze pod uwagę to, co dziecko myśli, czuje i czego się uczy. Koncentruje się na rzeczowej rozmowie, bez krzyku. 

Źródło:pozytywnadyscyplina.pl

4 kryteria na których opiera się pozytywna dyscyplina:

więź -pozytywna dyscyplina opiera się na kształtowaniu u dzieci poczucia przynależności i znaczenia;

szacunek i zachęcenie - pozytywna dyscyplina jest pełna szacunku wobec dziecka i jednocześnie stanowcza, a przy tym zachęcająca do działania;

czas - pozytywna dyscyplina przynosi długofalowy efekt;

umiejętności współżycia społecznego - pozytywna dyscyplina opiera się na wzajemnym szacunku, poszukiwaniu rozwiązań oraz trosce o innych. Uczy współpracy, zaangażowania, a także dotrzymywania słowa.

Bajka o złym królu Wirusie i dobrej Kwarantannie.

https://youtu.be/6Nrb9XjP1Iw 

Serdecznie polecam bajkę dla najmłodszych, która uczy i przypomina jak należy dbać o swoje zdrowie. 

Inspirujący cytat

Źródło:pinterest.pl

 

DEPRESJA U DZIECI I MŁODZIEŻY

 

Coraz więcej dzieci i młodzieży cierpi na zaburzenia depresyjne. Specjaliści zwracają uwagę na fakt częstego ignorowania pierwszych objawów depresji lub przypisywanie innych przyczyn niepokojących zachowań. 

Nasuwa się więc pytanie: jak odróżnić dziecko cierpiące na zaburzenia depresyjnego od niegrzecznego?

Diagnoza u dzieci i młodzieży nastręcza wielu problemów. Objawy depresji dziecięcej bywają nietypowe i przypominają przejawy innych zaburzeń psychicznych lub dolegliwości somatycznych. Dodatkowo diagnozę komplikuje współwystępowanie depresji z innymi zaburzeniami np. zaburzeniami lękowymi, ADHD, anoreksją, używaniem środków psychoaktywnych. Bardzo łatwo można ją pomylić z zrachowaniami i emocjami charakterystycznymi dla okresu dojrzewania, a które z wiekiem samoistnie ustępują.

Przez wiele lat sądzono, że zaburzenie to nie występuje u dzieci i młodzieży, gdyż ich struktury mózgowe są niedostatecznie rozwinięte. Według obecnego stanu wiedzy na depresję cierpi 1% przedszkolaków, 2% uczniów do 12. roku życia i co piąty nastolatek.

Depresja dziecięca zaliczana jest do chorób cywilizacyjnych naszych czasów.

Źródło:szptal.swidnica.pl

Stereotypowe myślenie o depresji prowadzi do błędnego interpretowania pierwszych, niepokojących sygnałów, które powinny być zauważone. Dorosłym depresja kojarzy się tylko ze smutkiem, samotnością, brakiem apetytu oraz wycofaniem się z życia towarzyskiego. Taki stereotyp myślowy może się wiązać z zaniechaniem wykonania diagnostyki u dziecka pod kątem depresji. Depresja u młodzieży i dzieci przyjmuje różne oblicza, zupełnie nie kojarzone z chorobą.

 Najczęściej spotykane objawy depresji u dzieci i młodzieży to:

• obniżenie nastroju, które – choć może przybierać formę smutku i apatii – najczęściej przejawia się drażliwością, złością, wrogością wobec otoczenia,

• uogólniony lęk,

• spadek aktywności – niechęć do podejmowania codziennych obowiązków, odmawianie chodzenia do szkoły, a nawet porannego wstawania, zaniedbanie higieny osobistej,

• pesymistyczny obraz rzeczywistości, negatywna samoocena, nadmierne poczucie winy, nadwrażliwość na krytykę,

• utrata zdolności radowania się, znudzenie, zaprzestanie ulubionych aktywności, ograniczenie zainteresowań i kontaktów z rówieśnikami,

• zaburzenia aktywności psychoruchowej – spowolnienie lub nadmierne pobudzenie, czynności kompulsywne (np. obgryzanie paznokci),

• trudności z koncentracją, zapamiętywaniem, pogorszenie wyników w nauce,

• nieprzestrzeganie zasad (wagary, ucieczki z domu), podejmowanie nieprzemyślanych, ryzykownych działań, stosowanie substancji psychoaktywnych,

• dolegliwości somatyczne (np. bóle głowy, kołatania serca, nocne moczenie) niewynikające z innej choroby,

• działania autoagresywne (np. samookaleczenia), myśli lub próby samobójcze.

Często dziecko spędza samotnie wiele godzin przed komputerem lub smartfonem. Jest aktywne na forach społecznościowych przy jednoczesnym wycofaniu się z kontaktów społecznych w tak zwanym realu i odmawianiu chodzenia do szkoły. Młodsze dzieci zgłaszają więcej skarg somatycznych, natomiast u starszych wyraźnie widać zachodzące zmiany w sposobie myślenia o sobie, o świecie i o przyszłości. Negatywne i nadmiernie krytyczne ocenianie siebie i innych, prowadzi do poczucia beznadziejności, bezradności, niskiego poczucia wartości, braku perspektyw oraz utraty dotychczasowych zainteresowań i hobby. W końcu pojawiają się myśli i plany samobójcze. Nastolatkowie serfują po intrenecie w poszukiwaniu stron o tematyce śmierci, cierpienia, sposobach odebrania sobie życia i samookaleczania się. 

Obraz depresji u młodzieży może być nietypowy i w ogóle nie kojarzony z tą chorobą. Może to być wzrost wagi, ociężałość całego ciała, brak sił życiowych. Dochodzi do tego nadmierna wrażliwość w kontaktach z innymi, poczucie odrzucenia, niezrozumienia przez otoczenie, natrętne myśli „nikt mnie nie lubi”, „wszyscy mnie obgadują”. Może pojawić się pobudzenie psychoruchowe, które błędnie jest interpretowane jako ADHD. Przebieg choroby zależy miedzy innymi od fazy rozwojowej, nasilenia objawów oraz czasu trwania zaburzenia. Nieleczony zespół depresyjny prowadzi do groźnych skutków dla ogólnego rozwoju dziecka. Istnieje ryzyko nawrotów choroby w zależności od rodzaju depresji oraz indywidualnych predyspozycji biologicznych i osobowościowych.

Na co zwrócić szczególną uwagę?

Pomimo poprawy nastroju, niektóre objawy utrzymują się długo np. niepokój, zmęczenie bez wyraźnego powodu, trudności z koncentracją uwagi oraz z podejmowaniem decyzji nawet błahych, poczucie winy i natrętne myśli o śmierci. W okresie młodzieńczym depresja wiąże się z podwyższonym ryzykiem popełnienia próby samobójczej, zażywania dopalaczy, narkotyków a także wchodzenia w konflikt z prawem. W życiu dorosłym zaś gorszym funkcjonowaniem w pracy, chorowitością i trwałymi trudnościami w kontaktach społecznych.

Źródło:kacikzdrowia.pl

Gdy podejrzewam, ze moje dziecko ma depresję. Co robić?

Kluczowe jest wczesne rozpoznanie symptomów depresji u dziecka. Lepiej od razu skonsultować się z psychologiem szkolnym lub lekarzem pediatrą, gdy zauważymy pierwsze objawy obniżenia nastroju (trwająca dłużej niż dwa tygodnie apatia, spadek aktywności, zamknięcie w sobie). Należy pamiętać, że najmłodsi nie tylko nie są w stanie samodzielnie zadbać o siebie, ale też najczęściej nie potrafią opowiadać o swoich problemach i stanach emocjonalnych. Dlatego opiekunowie powinni często rozmawiać z dzieckiem o jego samopoczuciu i zachowywać uważność w rozmowach. Smutek, lęk, rozdrażnienie są naturalnymi emocjami, które pojawiają się w trudnych dla nas sytuacjach i po ustąpieniu niekorzystnych okoliczności nastrój powinien wrócić do wyjściowego stanu. Dlatego nie rozpoznaje się depresji u dziecka, które przez kilka dni ma gorszy humor z powodu sprzeczki z rówieśnikami czy otrzymania złej oceny w szkole.

Jeśli przez dłuższy okres ma problemy z codziennym funkcjonowaniem w domu, szkole czy w kontaktach rówieśniczych oraz gdy utrzymują się dłużej niż 2 tygodnie, należy zgłosić się po fachową pomoc – najlepiej do lekarza wyspecjalizowanego w psychiatrii dzieci i młodzieży, ewentualnie do psychologa lub lekarza pediatry, którzy w razie potrzeby przekierują dziecko na konsultację psychiatryczną.

Sytuacją, w której należy bezwzględnie i natychmiastowo poszukiwać pomocy lekarza psychiatry jest zagrożenie samobójstwem. U dzieci i młodzieży próby samobójcze często mają demonstracyjny charakter i rzadziej niż w przypadku dorosłych kończą się śmiercią, ale nigdy nie można ich bagatelizować.

Na czym polega leczenie depresji?

Leczenie depresji u dzieci i młodzieży wymaga zaangażowania rodziców, a czasem także nauczycieli i innych osób, które biorą udział w opiece nad dzieckiem. Podstawowymi metodami leczenia są oddziaływania niefarmakologiczne: psychoedukacja i psychoterapia, a w niektórych przypadkach wskazane lub wręcz konieczne jest włączenie leków.

Podsumowanie

• Depresja jest chorobą, która występuje również u dzieci.

• Drażliwość i trudne zachowania mogą świadczyć o depresji dziecięcej.

• Najczęściej chorują nastolatki, rzadziej dzieci młodsze.

• Z depresją związane jest poważne ryzyko popełnienia przez dziecko samobójstwa.

• Główną metodą leczenia depresji u dzieci jest psychoterapia, dodatkową — leki.

• Depresja u dzieci jest chorobą uleczalną.

• Leczeniem depresji dziecięcej zajmują się psychiatrzy dziecięcy, psychoterapeuci, psychologowie.

• Pomoc dziecku z depresją zaczyna się od zrozumienia jego choroby. 

Kłamstwo ma krótkie nogi.

 

Jak się zachować gdy złapiemy dziecko na kłamstwach?

Po pierwsze nie wpadaj w panikę. Uważnie przyjrzyj się motywom tego kłamstwa. Spokojnie porozmawiaj z dzieckiem o tym, być może chce zwrócić na siebie twoją uwagę, może chce czegoś uniknąć? Na pewno jest coś, co je dręczy.

Po drugie przyjrzyj się uważnie sobie, jak Ty postępujesz, czy kłamiesz w obecności dziecka? A może zdarza Ci się nakłaniać dziecko do kłamstwa np. gdy odbierze telefon, a Ty prosisz „powiedz, że mnie nie ma”. Dając dobry przykład uczysz poprzez naśladownictwo prawdomówności.

Źródło: psychologiawyglądu.pl

Po trzecie dotrzymuj obietnic, chwal za szczerość i prawdomówność.

Po czwarte pielęgnuj każdego dnia ciepłe, opierające się na wzajemnym zaufaniu relacje z dzieckiem. Dzieci najczęściej kłamią ze strachu przed rodzicami. Gdy będzie miało świadomość, że zawsze może na Ciebie liczyć i o wszystkim Ci powiedzieć, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie mówiło prawdę. Jeżeli przyłapiesz swoją pociechę na kłamstwie, uświadom mu, że zawiodło Twoje zaufanie, odwołaj się do uczuć jakie się z tym wiążą. Pokaż konsekwencje kłamstwa. Gdy zdecydujesz się na ukaranie za notoryczne kłamstwa to pamiętaj, że kara musi być adekwatna do przewinienia i nie może być upokarzająca. Dziecko to mały człowiek i też ma swoją godność.

Po piąte nie wykorzystuj prawdomówności dziecka. Pozwól mu zachować się lojalnie w stosunku do rówieśników, nie rób z niego donosiciela.

Po szóste cierpliwie tłumacz, tłumacz i tłumacz, że kłamstwo ma krótkie nogi i nie popłaca.

MOJE DZIECKO KŁAMIE! DLACZEGO?

 

Kłamstwo jest nieodłącznym elementem życia społecznego, kłamiemy wszyscy. Życie społeczne byłoby trudne, gdyby wszyscy zawsze mówili prawdę, całą prawdę i tylko prawdę. Czasem powiedzenie prawdy może być okrutne i brutalne. Wszyscy mijamy się czasem z prawdą, trochę przemilczamy czy podkolorowujemy rzeczywistość. Są okoliczności w których uważamy kłamstwo za coś naturalnego, szczególnie w sytuacjach gdy chcemy być wobec kogoś grzeczni, uprzejmi i taktowni. Boimy się kogoś urazić, żeby nie popsuć dobrych relacji. Kłamiemy dużo częściej niż nam się wydaje, zwłaszcza dlatego, że części taktownych wypowiedzi w ogóle nie traktujemy w kategoriach kłamstwa. 

DLACZEGO DZIECI KŁAMIĄ?

Dziecko najczęściej kłamie ze strachu, braku zaufania, wstydu i gdy jest nadmiernie kontrolowane. W ten sposób pokazuje, że ma problemy.

źródło: internet

                        

Dlaczego kłamią 3-4-latki:

• raczej nie są to kłamstwa świadome, a zmyślenia, czyli efekt działania żywej wyobraźni;

• nie jest pewne, gdzie kończy się fikcja, a gdzie zaczyna rzeczywistość;

• brakuje mu kontaktu z rówieśnikami i otacza się wymyślonymi przyjaciółmi;

• ma zbyt rygorystycznych rodziców.

Dlaczego kłamią 5-6-latki:

• boją się kary,

• chcą, by otoczenie uważało je za grzeczne,

• nie pamiętają, jak było naprawdę,

• w ich życiu fantazja tak miesza się z rzeczywistością, że wydaje im się, że mówi prawdę.

Dlaczego kłamią dzieci powyżej 7 lat:

Zupełnie inaczej ma się sprawa z dzieckiem starszym. Ono kłamie, by oszukać. Najczęściej dzieci kłamią w wieku 8 lat - wtedy zjawisko to narasta lawinowo. Dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy dziecko miało wybujałą wyobraźnię, a my nie zadbaliśmy o to, by umiało oddzielić fantazję od rzeczywistości. 

Dziecko kłamie bo:

• boi się, że nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom rodziców,

• jest nadmiernie kontrolowane,

• nie ma w domu prawa do intymności,

• nie radzi sobie z własnymi problemami i boi się o nich porozmawiać,

• nie czuje się w pełni kochane i akceptowane.

Bywa również, że nastolatki kłamią w sposób celowy, aby osiągnąć upragnione korzyści. Informują o sukcesach, których nie mają lub deklarują przyszłe zachowanie tylko po to, by wymóc na rodzicach określone profity.

źródło: internet

Kiedy poprosić o pomoc specjalistę?

W sytuacji, w której dziecko kłamie dosłownie zawsze i wszędzie, niezależnie od sytuacji. O ile konfabulacje przedszkolaka związane są ściśle z jego rozwojem, to odruchowe mijanie się z prawdą w sytuacjach, w których nie ma ku niemu żadnych przesłanek, może świadczyć o rozwijającej się u dziecka mitomanii czyli potocznie nazywanym patologicznym kłamaniem. Syndrom ten rozwija się w różnym wieku i polega na bezcelowym wprowadzaniu otoczenia w błąd. Często jest nieuświadomione, a cierpiąca na nie osoba nie zawsze zdaje sobie sprawę z tego, że kłamie. Jeśli więc dziecko notorycznie przyłapywane jest na mówieniu nieprawdy i w żaden sposób nie da się uzasadnić jego wyborów, trzeba szukać pomocy lekarza psychiatry lub psychologa.  

Mitomania a kłamstwo – różnice.

W przeciwieństwie do kłamstwa, które ma charakter celowy, mitomania nie ma żadnego konkretnego celu. Mitoman tworzy własną wizję siebie i swojego życia, jest w tym bardzo przekonujący, ale nie jest świadomy tego, że mówi nieprawdę. Osoba z takim zaburzeniem, nie rozróżnia prawdy od kłamstwa w swojej wypowiedzi dlatego, że utożsamia się z tym, co mówi, i wierzy w to. Celowe kłamstwo ma charakter intencyjny i służy do osiągnięcia jakichś korzyści. W mitomanii odwrotnie. Skłonność do mitomanii ma charakter permanentny, może trwać wiele lat, zanim otoczenie zorientuje się o problemie danej osoby.

Objawy mitomanii:

1. wymyślanie fałszywych, ale realnych historii na temat swój i otoczenia najbliższych osób mitomana,

2. fantazyjne ubarwianie realnie zaistniałych zdarzeń (mitoman w centrum zdarzeń, w superlatywach pokazuje swój udział tak, aby aby skupić na sobie uwagę innych),

3. wyolbrzymianie roli mitomana na różnych płaszczyznach życia (zawodowej, społecznej, koleżeńskiej i in.), które mija się z prawdą (mitomanem kieruje potrzeba zaprezentowania się w roli najlepszego, nie do zastąpienia w danej dziedzinie),

4. nieodróżnianie prawdy od fałszu (mitomani kłamią bez celu, zupełnie nieświadomie),

5. przeciwstawianie się wszelkim próbom polemiki ze strony osób, które chcą udowodnić mitomanowi kłamstwo, ignorowanie dokonań i umniejszanie znaczenia innych osób.

JAK NAUCZYĆ DZIECKO SZACUNKU DO INNYCH?

 

W swojej pracy często spotykam się problemem braku szacunku w relacjach rodzic-dziecko, dziecko-rodzic. Rodzice nastolatków, a nawet młodszych dzieci narzekają, że ich pociechy „pyskują”, nie słuchają ich poleceń, nie chcą pomagać w obowiązkach domowych, nie liczą się z ich zdaniem, a ich samych nierzadko traktują jak „maszynkę do robienia pieniędzy”.

Konsekwencje braku szacunku.

Poczucie szacunku jest jedną z najważniejszych potrzeb każdego człowieka nierozerwalnie związaną z poczuciem godności. Dlatego zarówno dorośli jak i dzieci bez względu na wiek, płeć, wykształcenie bardzo silnie przeżywają wszelkie oznaki barku szacunku. Konsekwencje tego mogą być bardzo poważne i prowadzić do zaburzeń zachowania, obniżonego poczucia wartości a nawet do stanów lękowo-depresyjnych. Choć rzadko chcemy zdawać sobie z tego sprawę problemy wychowawcze z dziećmi i dziecięce zaburzenia zachowania są skutkiem nieprawidłowych metod wychowawczych stosowanych przez dorosłych, a najczęściej także niewłaściwych relacji w rodzinie, w której funkcjonuje na co dzień dziecko.

                                                        Co to jest szacunek?

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Szacunek to najprościej mówiąc życie według zasady „traktuj innych tak, jak sam byś chciał być traktowany”. W wychowaniu dziecka (a właściwie już malucha) warto stosować tę zasadę. Nikt nie lubi być traktowany z pogardą i wyższością. Dzieci również tego nie lubią. Szanujący się rodzic szanuje też prawa dziecka np. prawo do prywatności, prawo do dokonywania własnych wyborów, prawo do własnego zdania itp. Okazywanie szacunku oznacza akceptację innych sposobów myślenia oraz zachowanie dystansu emocjonalnego podczas różnicy zdań. Pozwala podejmować dyskusje, które oparte są na argumentach zmierzających do zrozumienia, a nie do przekonania lub do pokonania rozmówcy. Tolerancja łącząca się z szacunkiem jest kluczem do nawiązania satysfakcjonujących relacji z innymi oraz do zachowania równowagi w sferze rozwoju emocjonalno-społecznego.

Jak wpoić dziecku szacunek?

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Szacunku trzeba dziecko nauczyć i aby zyskać w jego oczach uznanie, konieczny jest konsekwentny i systematyczny wysiłek wychowawczy. Dziecko to świetny obserwator i widząc szanujących się na wzajem dorosłych oraz doświadczając od nich szacunku dla siebie, za sprawą tak zwanego modelowania, czyli uczenia się przez widzenie pozytywnych przykładów, wkracza w świat z dobrymi kompetencjami społecznymi.

źródło:osswiata.ceo.org.pl

Ważnym aspektem nauki szacunku jest przestrzeganie w domu zasad dobrego wychowania, wdzięczności, uprzejmości i empatii. Jeśli chcemy, aby nasze dziecko mówiło do nas „dziękuję” albo „przepraszam”, stosujmy te zwroty w kontakcie z nim. Poprawiajmy z taktem błędy dziecka, korygujmy jego zachowania i zwracajmy mu uwagę tak, aby nie czuło się zawstydzone, lecz wspierane.

źródło:sp30.olsztyn.pl

Dobrą metodą uczenia dziecka i nastolatka szacunku do nas jest stosowanie zasad komunikacji bez przemocy, a więc konkretyzacji naszych próśb, potrzeb, nakazów i zakazów bez agresji w stosunku do dziecka. Szacunek pomoże pokonać każdy problem wychowawczy i wyeliminuje każde zaburzenie zachowania. Ważna jest tutaj konsekwencja, systematyczność i przekonanie, że dziecko nie jest naszym partnerem, więc stawiamy mu granice w trosce o jego poprawny rozwój.

Warto postawić na spokojne rozmowy i umiejętność osiągania kompromisu. Dziecko musi czuć, że nawet jeśli ma inne zdanie od rodzica, może liczyć przynajmniej na wysłuchanie swoich opinii bez obawy, że zostanie wyśmiane. Rodzice, którzy nie traktują swoich pociech poważnie, nie mają szans na nauczenie dzieci szacunku.